Rozciąga się na północ od Głównego Miasta, w obrębie ulic: Podwale Staromiejskie, Wały Jagiellońskie, Wałowa i Tartaczna. Jako odrębny organizm miejski powstało w 2 poł. XIV w. Stare Miasto można uważać za kontynuację słowiańskiej dzielnicy, istniejącej w XII i XIII w. w rejonie kościoła św. Katarzyny, być może posiadającej prawo miejskie książęce (ius ducale), nadane przez Świętopełka II. Na tym obszarze znajdował się również tzw. Osiek, będący osiedlem słowiańskich rybaków, istniejącym dowodnie od 1312 r. do 1457 r. i egzystującym jako odrębny organizm miejski, rządzący się prawem polskim. Osiek zajmował rejon dzisiejszych ulic: Panieńskiej, Olejarnia, Osiek i sąsiednich. Wcześniej był to teren osady rzemieślniczej, książęcego podgrodzia z XII-XIII w. Po 1308 r. wysiedlili tu Krzyżacy rybaków, mieszkających dotąd w dzielnicy mieszczącej się w obrębie wałów grodu książęcego, istniejącego już w 2 poł. X w. Osiek posiadał umocnienia obronne w postaci rowu i częstokołu z drewnianych pali. (więcej…)
W jednym z dzienników warszawskich ukazała się w grudniu 1977 r. następująca notatka: Słowiński Park Narodowy jeden z trzech w Polsce, a zaledwie 118 na świecie – uznany został w tym roku przez międzynarodową Radę Koordynacyjną UNESCO – światowym rezerwatem biosfery. Takie rezerwaty, tworzone przez UNESCO w ramach programu ..Człowiek i biosfera” mają… stanowić ..teren laboratorium” do naukowych przeobrażeń zachodzących w przyrodzie.
Powyższa informacja świadczy o nadaniu wysokiej rangi omawianemu skrawkowi polskiego wybrzeża w procesie prac naukowo-badawczych nad zmianami w przyrodzie, zachodzącymi w rozwijającym się, urbanizowanym i uprzemysłowionym świecie. (więcej…)
Na północno-wschodnim cyplu Kępy Puckiej, tuż przy brzegu Małego Morza rozłożyło się miasteczko Puck, zamieszkane w większości przez ludność kaszubską. We wczesnym średniowieczu było osadą targową, położoną w sąsiedztwie grodu, o którego początkach i założycielach nic nie mówią przekazy dziejowe. Puck uchodzi za ośrodek opola, które przekształciło się z czasem w kasztelanię. Pierwszego kasztelana Scibora wymienia dokument z 1271 r., ostatniego Unisława z 1304 r. (więcej…)
Przekazy źródłowe informują, iż Słowianie nadbałtyccy rozwijali we wczesnym średniowieczu intensywną żeglugę wzdłuż własnego wybrzeża, a także zapuszczali się statkami w celach handlowych i wojennych do innych krajów nadmorskich. Do ujścia Wisły przypływały też statki obce, np. sławnego Wulfstana, który w 980 r. dotarł do Truso (w okolicy Elbląga) płynąc wzdłuż kraju Winedów. Sinus Venedicus (= Zatoka Słowiańska), czyli dzisiejsza Zatoka Gdańska znana była Ptolemeuszowi żyjącemu w II w.n.e., gdyż -być może – przypływały tutaj okręty rzymskie po bursztyn – złoto Bałtyku. (więcej…)
We wsi tej, położonej w odległości około 5 km na południe od Gniewa, ukryta została w 1939 r. i do dziś nie odnaleziona niezwykle cenna dla miejscowej ludności pamiątka. Był to sztandar założonego 1 X 1862 r. przez Juliusza Kraziewicza Towarzystwa Rolniczego, prawzoru wszystkich kółek rolniczych na ziemiach polskich, o czym świadczy np. wypowiedź autora późniejszego podręcznika historii, stwierdzająca, iż z Piaseczna wyszedł popęd do zakładania kółek rolniczych w W Księstwie Poznańskim i w Galicji. O owym „popędzie”, czyli idei mówi najlepiej oświadczenie samego Kraziewicza, które brzmi: Jeśli nie chcemy być przez zaborcę skazani na wymarcie, musimy swą pracę i swój zawód rolniczy poddać działaniu nauki i oświaty. Było to wyzwanie i mobilizacja sił polskiego rolnika do walki z zalewem niemczyzny, usiłującej wydrzeć chłopu ziemię przez zubożenie go, zmajoryzo-wanie ekonomiczne i ustawy wywłaszczeniowe. Widząc olbrzymie powodzenie założonej organizacji, do której już po trzech latach należało około 400 członków powołał Kraziewicz stowarzyszenie gospodyń, również pierwsze w kraju i założył szkółkę rolniczą dla młodzieży wiejskiej. W ślad za tym poszło organizowanie odczytów, wystaw rolniczych, kursów języka polskiego itp. Pamięć tych doniosłych w życiu wsi i kraju wydarzeń żyje wśród mieszkańców Piaseczna, a przybyszów informuje miejscowa Izba Regionalna, zorganizowana przez nauczyciela Jana Ejankowskiego. Można się z niej dowiedzieć o istnieniu w Piasecznie w połowie XIX w. filii Ligi Polskiej oraz o strajku szkolnym tutejszej młodzieży w 1906/7 r. (więcej…)
W 1258 r. książę Sambor II, pan na grodzie tczewskim, sprowadził z Doberanu w Meklemburgii konwent cysterski i osadził go w Pogódkach pod Skarszewami. Przywilejem z 2 11274 r., wystawionym w Świeciu nadana została temuż konwentowi przez księcia Mściwuja II wieś Pelplin z okolicą i do niej przeniósł się on w dwa lata później. Od tego momentu rozpoczęła się budowa zespołu budynków klasztornych, które zgrupowano nad korytem rzeki Wierzycy, wielce przydatnej gospodarce konwentu.
Klasztor wzniesiono opierając się na ustalonym u cystersów schemacie urbanistyczno-architektonicznym. Ośrodek ideowy całego założenia tworzył w nim kościół, wyróżniający się w związku z tym wielkością i ozdobnością oraz bogatym wyposażeniem. W czasie od XIV do XVI w. powstała monumentalna trójnawowa bazylika z dwunawowym halowym transeptem, należąca do najokazalszych na ziemiach polskich. Zamknięte prosto ściany korpusów wschodniego i zachodniego flankuje po parze ośmiobocz-nych wieżyczek, ponad które wystrzelają ozdobne szczyty, stanowiące zasłony dachów. Niepospolitym dziełem architektoniczno-plastycznym jest XIV-wieczny portal północny, wykonany z cegły i sztucznego kamienia. Jego interesująca dekoracja figuralna tworzy wraz z płaskimi ornamentami arkadkowymi i roślinnymi ostrołuczną oprawę tympanonu (= pokryte rzeźbą pole nad nadprożem portalu). (więcej…)